Ο λογιστής που έγινε…μισθοφόρος

Ο λογιστής που έγινε…μισθοφόρος

Γράφει ο Πέτρος Γκάτζιας

1978. Ο Ρίτσαρντ Μπάρτον και ο Ρότζερ Μουρ, πρωταγωνιστούν μαζί με άλλους γνωστούς ηθοποιούς της εποχής, σε μια ταινία (Άγριες Χήνες), η οποία καταγράφει
τη ζωή και τις περιπέτειες μιας ομάδας μισθοφόρων.
Οι παραγωγοί ωστόσο δανείστηκαν το όνομα απο μια πραγματική ομάδα μισθοφόρων, η οποία δρούσε για τουλάχιστον 20 χρόνια, σε χώρες κυρίως της Αφρικής. Επικεφαλής, ένας σκληρός άνδρας, ο Μάικ Χοάρε, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο πιο διάσημος ή πιο διαβόητος – αν θέλετε – μισθοφόρος.
Είχα διαβάσει πριν απο χρόνια γι΄αυτόν, με αφορμή και την ταινία. Άλλωστε οι ρόλοι των πρωταγωνιστών είχαν βασιστεί κατά πολύ πάνω του.
Ήξερα πως είχε χαθεί απο το προσκήνιο την δεκαετία του ογδόντα, μετά το φιάσκο του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις Σευχέλλες, με την στήριξη του καθεστώτος του Απαρχάιντ, στη Νότια Αφρική, του οποίου υπήρξε φανατικός υποστηρικτής.
Τότε είχε στείλει στην χώρα 46 μισθοφόρους, οι οποίοι υποδύονταν τους παίκτες του ράγκμπι, αλλά στις αποσκευές τους είχαν αντί για μπαστούνια, όπλα. Ένας απ΄αυτούς όμως τσακώθηκε άγρια με ένα τελωνειακό υπάλληλο, τον έψαξαν και όταν στη βαλίτσα του βρέθηκε ένα καλάσνικοφ, το σχέδιο όπως ήταν φυσικό ναυάγησε.
Οι μισθοφόροι επέστρεψαν στη Νότια Αφρική και η υπόθεση δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη από τον βρετανικό Τύπο.


Ο Χοάρε, στο τέλος της καριέρας του, είχε καταδικαστεί και σε 20 χρόνια φυλάκιση για αεροπειρατεία σε αεροσκάφος των Ινδικών Αερογραμμών, αλλά τελικά έμεινε σε νοτιο-αφρικανική φυλακή μόνο 33 μήνες.
Έκτοτε εγκατέλειψε τη ζωή του μισθοφόρου και άρχισε να γράφει βιβλία με τις περιπέτειες και τα απομνημονεύματά του.
Γιατί τα θυμάμαι όλα αυτά τώρα? Γιατί ο ‘τρελό-Μάικ Χοάρε’ όπως τον αποκαλούσαν, δεν πέθανε τελικά απο κάποια σφαίρα που έγραφε το όνομά του, σε όλους αυτούς τους πολέμους στους οποίους πήρε εθελοντικά μέρος, αλλά ήσυχος στο κρεβάτι του στα 100 του χρόνια, ένα κρύο πρωινό, στις αρχές Φεβρουαρίου, σε οίκο ευγηρίας, στην αγαπημένη του Νότια Αφρική.
Ο Χοάρε είχε πολεμήσει με τον βρετανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όταν απολύθηκε αποφάσισε να ακολουθήσει την καριέρα του λογιστή, για λογαριασμό πολλών επιχειρήσεων στη Νότια Αφρική, σύντομα όμως βαρέθηκε.
Η ανία ήταν αυτή που τον οδήγησε και στην πρώτη αποστολή του, στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, να πολεμήσει για λογαριασμό του τότε προέδρου του Κονγκό, τους κομμουνιστές αντάρτες.
Έγινε περιζήτητος και διάσημος, κάτι σαν αστέρας του κινηματογράφου. Οι εφημερίδες έγραφαν διαρκώς γι΄αυτόν και την ομάδα του που δεν δίσταζαν να νοικιάσουν τα όπλα τους, σε όποιον έδινε περισσότερα. Και είναι αλήθεια πως εκείνα τα χρόνια, τα πραξικοπήματα και οι εξεγέρσεις έδιναν και έπαιρναν στην Αφρική.


Το παρατσούκλι ‘Τρελό-Μάικ΄του το κόλλησε ένας Ανατολικο-Γερμανός δημοσιογράφος, επειδή δήλωνε διαρκώς το πόσο μισούσε τους κομμουνιστές.
Ο γιος του ήταν εκείνος που ανακοίνωσε τον θάνατό του σε έναν κόσμο που δεν τον ήξερε και με λίγους πια να τον θυμούνται. Μια ιστορία από άλλη εποχή.
Ο γιος τους ήταν πάλι εκείνος που είπε δυο λόγια στους δημοσιογράφους : «Ο Μάικ Χοάρε, είχε πάντοτε την φιλοσοφία ότι γεύεσαι περισσότερο τη ζωή εάν ζεις επικινδύνως, γι΄αυτό και είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι έφθασε μέχρι τα 100.»

Ο Πέτρος Γκάτζιας είναι δημοσιογράφος- συγγραφέας

Σχολιάστε