Λίγη ντροπή δεν βλάπτει

Λίγη ντροπή δεν βλάπτει

Διάβασα την άποψη του Δημήτρη Ρηγόπουλου στο χτεσινό φύλλο της Καθημερινής και επειδή έχει πολύ ενδιαφέρον σας την παραθέτω αυτούσια.

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ;

Το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του, αλλά όσο ο καιρός παραμένει ήπιος, οι Αθηναίοι θα συνεχίζουν τις βόλτες τους στις παραλίες του νομού Αττικής. Το Καβούρι και η Βουλιαγμένη είναι δύο από τις πιο κοντινές επιλογές.

Παραδόξως, η σύντομη εξόρμηση στα δύο προάστια της νότιας Αθήνας έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Σαν ένα ταξίδι στον χρόνο, η εμπειρία της αναζήτησης ελεύθερης παραλίας στη λεγόμενη «Αθηναϊκή Ριβιέρα» μας προϊδεάζει για το τι μπορεί να συμβεί σε όλη τη χώρα εάν προχωρήσουμε χωρίς σοβαρή προετοιμασία στην αναπροσαρμογή των διατάξεων για τον αιγιαλό.

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής από το Καβούρι μέχρι τα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης είναι κλειστό για τους πολίτες. Οι περισσότερες παραλίες έχουν παραχωρηθεί σε ιδιωτικά σχήματα που απαιτούν αντίτιμο για την είσοδο, ενώ ένα ετερόκλητο πλήθος δραστηριοτήτων (ναυταθλητικοί όμιλοι, καφέ και εστιατόρια «πάνω στο κύμα», ξενοδοχεία, ιδιωτικές κατοικίες κ.λπ.) καθιστά αδύνατη την πρόσβαση στη θάλασσα. Αν το ψάξετε λίγο περισσότερο το θέμα, θα διαπιστώσετε ότι έχετε στη διάθεσή σας είτε μικρές «φέτες» παραλίας με τη χειρότερη ποιότητα αμμουδιάς και υδάτων ή τις λιγότερο βατές (αν και φέτος ακόμη και στα αφιλόξενα Λιμανάκια παρατηρήθηκε επέκταση της εμπορικής δραστηριότητας με καντίνες πάνω στα βράχια…).

Αν, λοιπόν, καταφέραμε να περιορίσουμε την πρόσβαση σε ένα δημόσιο αγαθό με την υπάρχουσα νομοθεσία, κάθε νέα νομοθετική πρωτοβουλία οφείλει κατ’ αρχάς να διορθώσει τις στρεβλώσεις που δημιούργησε η βάναυση παραβίαση του νόμου τις τελευταίες δεκαετίες. Το βασικό πρόβλημα σε σχέση με τον αιγιαλό είναι ότι στην Ελλάδα είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι. Μπορεί να βγάλουμε το λάδι σε έναν καλοπροαίρετο επενδυτή που θέλει να αναζωογονήσει τουριστικά μια ξεχασμένη περιοχή της χώρας τηρώντας και το τελευταίο γράμμα της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και την ίδια στιγμή να επιτρέψουμε σε έναν «κολλητό» να στήσει το επόμενο «εστιατόριο της μόδας» πάνω στη Ριβιέρα της πρωτεύουσας. Ας λύσουμε πρώτα αυτήν την ενδιαφέρουσα αντίφαση και μετά ας πάμε και παρακάτω.”

Αυτό το μπάχαλο που δυστυχώς δεν σταματάει στη Βουλιαγμένη αλλά συνεχίζεται μέχρι το Σούνιο, το διαπιστώνουμε καθημερινά κάτοικοι και μη. Μπαζωμένες παραλίες με κάθε λογής μαγαζιά και παραμαγαζάκια, επώνυμων επιχειρηματιών και μη, που αποκόπτουν την ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία. Λες και τα αγαθά της φύσης ανήκουν σε συγκεκριμένους μεγαλοπιασμένους και οι υπόλοιποι είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Εκεί που περπατάς αμέριμνος στην αμμουδιά μπορεί να πέσεις μέχρι και σε μάντρα σπιτιού. Τι σπιτιού δηλαδή, ολόκληρης βιλάρας, που καταλαμβάνει πελώρια έκταση εκεί που σκάει το κύμα. Αυτό πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία γιατί ο Ελληνάρας τη λαμογιά την έχει στο αίμα του. Με ποιο δικαίωμα, θα μου πεις, να με αναγκάσουν ξαφνικά να πρέπει να βγω στον δρόμο, να κάνω ολόκληρη παράκαμψη για να συνεχίσω τη βόλτα μου στην παραλία; Γιατί κάποιοι έτσι “νόμιμα” αυτό αποφάσισαν.

Εδώ για ένα απλό μπάνιο να θέλεις να πας με την οικογένειά σου, χρειάζεται να χαλάσεις πόσα μεροκάματα. Εισιτήριο για είσοδο, για ξαπλώστρα, για να πιεις και να φας μην πέσεις και ξερός. Βάλε επί τέσσερις, μέσο όρο, δεν βγαίνεις, δεν πας πουθενά, καλύτερα να βραχείς με το λάστιχο στη βεράντα. Με ποιο δικαίωμα, πάλι θα μου πεις! Γιατί, έτσι κάποιοι αποφάσισαν για ‘σένα και για ‘μένα. Ακόμη και στη λίμνη Βουλιαγμένης που φτιάχτηκε για ανθρώπους με προβλήματα υγείας, οι αχαΐρευτοι έβαλαν εισιτήριο για να μπεις.

Να τα βλέπουν αυτά οι ξένοι που έρχονται στη χώρα, να γελάνε με τα χάλια μας και να μας κοροϊδεύουν και δίκιο θα έχουν οι άνθρωποι να γυρίσουν στις πατρίδες τους και να μας δυσφημίσουν. Τι να τους πεις. Όταν στους τόπους τους αυτό δε συμβαίνει πουθενά. Καμία παραλία δεν είναι κλειστή. Χτίζουν τα μαγαζιά και τα παραμαγαζάκια τους πάνω από τον δρόμο. Αλλά μάλλον δεν ξέρουν αυτοί, εμείς εδώ είμαστε πιο έξυπνοι γι’ αυτό και πάμε κατά διαόλου.

Δυστυχώς, έχει χαθεί η τσίπα εδώ και καιρό. Πέρα από το φιλότιμο και τη λογική. Όλα προς όφελος των λίγων, οι υπόλοιποι πολίτες ανήκουμε στην πλέμπα. Στη χώρα που σε λίγο ακόμα και ο αέρας που αναπνέουμε θα γίνει ιδιωτικός, ας πάνε οι κύριοι να βουτήξουν στις πισινάρες τους και ας ελευθερώσουν τις παραλίες για εμάς τους πληβείους. Άντε στα κομμάτια σιχαμένοι…

Από τον Αλέξη Κοιμήση

Σχολιάστε