Άδικη ζωή…

Άδικη ζωή…

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο Κούλης-Μπούλης κάνει βόλτες και του τραγουδούν στα Περίπτερα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Και να σου το φιλί με το Μαρεβάκι και να σου η επίδειξη στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και να σου οι παροχολογίες και εξαγγελίες για το 2019-2020, όπως κάθε καλός πρωθυπουργός που σέβεται τον εαυτούλη του οφείλει να κάνει… Θα και θα και θα… Και φυσικά γέμισαν οι ιστοσελίδες με τις μεγαλοστομίες του γαλάζιου ηγέτη και θάφτηκε, όπως γίνεται πάντα, το μείζον θέμα που αφορά τους άνεργους πτυχιούχους που έχουμε στη χώρα.

Δυστυχώς και παρά τα μεγάλα λόγια των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης ότι η χώρα αλλάζει ρότα και ανακάμπτει, άλλη μια έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει την πικρή αλήθεια. Άλλο ένα αρνητικό ρεκόρ για την Ελλάδα καθώς κατέχει την πρώτη θέση, ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε ανέργους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ηλικίας 25-39 ετών. Το πιο δυσοίωνο νέο, το οποίο θα έπρεπε να είναι καθημερινά το πρώτο μέλημα στην ατζέντα της κυβέρνησης και όχι το πως θα προχωρήσει η επένδυση στο Ελληνικό και άλλες τέτοιες μπαρούφες.

Όλος ο πλούτος μας, τα παιδιά μας, με πτυχία, ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακά, εξειδικευμένες γνώσεις σε υπολογιστές, ήθος και αξίες, έχου εγκαταλείψει τη χώρα προ πολλού. Έχουν γίνει κανονικοί οικονομικοί μετανάστες αφού η χώρα τούς διώχνει. Δεν τους δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν εδώ και να προσφέρουν προς όφελος της πατρίδας τους.  Όσοι νέοι μένουν εδώ, άλλοι εργάζονται ολημερίς για μόλις τον βασικό μισθό, στην καλύτερη των περιπτώσεων, άλλοι δουλεύουν τετράωροι για λιγότερα χρήματα και από το ταμείο ανεργίας, άλλοι χωρίς ένσημα και λένε και ευχαριστώ ενώ δεκάδες είναι εκείνοι που δεν βρίσκουν καν δουλειά.

Υπό αυτές τις συνθήκες είναι λογικό να μας παρατάνε και να πηγαίνουν εκεί που πραγματικά τους εκτιμούν. Πτυχιούχοι μηχανολόγοι, δικηγόροι, γιατροί, παιδιά που έφτυσαν αίμα να περάσουν σε τέτοιες υψηλόβαθμες σχολές και που οι γονείς τους έκαναν το σκατό τους παξιμάδι για να μπορέσουν να τους δώσουν όλα τα εφόδια για να τα καταφέρουν, κάθονται σπίτι τους και στέλνουν βιογραφικά μάταια ή δουλεύουν αδήλωτοι ως σερβιτόροι και ντελιβεράδες για να έρθει ο Ελληνάρας το αφεντικό να τους προσβάλλει, να τους δώσει όπως οφείλει το δώρο των Χριστουγέννων για να φανεί τυπικός και μετά να το ζητήσει πίσω υπό την απειλή του “θα χάσεις τη δουλειά σου” και αντί να γυρίσουν να του δώσουν μια μούτζα λένε και ευχαριστώ.

Γιατί έτσι μεγάλωσαν, γιατί έτσι τους αναγκάζει η κατάσταση που έφτιαξαν γι’ αυτούς οι πολιτικοί που τόσα χρόνια έκαναν κουμάντο για να βρεθούμε σε αυτή την τερατώδη οικονομική κρίση που έχουν βρει ως βολικό μαξιλαράκι τόσα χρόνια αφεντικά και εργοδότες για να δίνουν όσο το δυνατόν λιγότερα μπορούν γιατί “δεν έχουν” οι έρμοι, αλλά κάτσε εσύ να δουλέψεις σαν σκλάβος αν είσαι τυχερός και σε προσλάβουν βέβαια, πάρε τα 580 στο τέλος του μήνα και να είσαι και χαρούμενος και να ανάβεις και καμιά λαμπάδα. Έτσι και αλλιώς σου φτάνουν και για το νοίκι σου και για τις μετακινήσεις σου και για τις εξόδους σου και για τους λογαριασμούς σου. Τί, όχι; Είσαι αχάριστος…

Και βλέπω προχτές στις ειδήσεις νεαρούς φοιτητές σε ξένο Πανεπιστήμιο, Έλληνες φυσικά, να λένε ότι με το που τελειώσουν τις σπουδές τους, θα τους καλέσουν κατευθείαν για συνέντευξη σε εργασία γιατί έτσι λειτουργούν εκεί τα πράγματα, τα Πανεπιστήμια είναι συνδεδεμένα με την αγορά εργασίας και απορροφώνται όλοι. Εδώ στην Ελλάδα αυτά είναι ψιλά γράμματα, είναι πολύ δύσκολο να διαμορφώσουν τέτοιες συνθήκες ή έστω μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο, να γίνονται καθημερινοί έλεγχοι σε όλες τις επιχειρήσεις και να ζητούνται εξηγήσεις από τους εργοδότες για το επίπεδο των μισθών που δίνονται και γενικότερα για το εργασιακό πλαίσιο.

Να βρεθούν λύσεις, να σκεφτούν αυτοί που πληρώνονται αδρά για να κάνουν κουμάντο στον τόπο, να μην μένει κανένας άνεργος. Τα παιδιά που τελειώνουν τις σπουδές τους, να βρίσκουν εργασία άμεσα, να επενδύουμε σε αυτά, για να δώσουν κι εκείνα με τη σειρά τους πίσω στον τόπο τους. Μόνο έτσι θα έρθει ανάπτυξη στη χώρα μας και όχι ωθώντας τα σε ξένες χώρες. Δώρο τους κάνουμε και μετά κλαίμε τη μοίρα μας γιατί είμαστε πίσω από αυτές τις χώρες στην κατάταξη με τους οικονομικούς δείκτες. Γιατί έτσι, είμαστε απλά ανεγκέφαλοι και αφήνουμε τον κόσμο μας να πεινάει και να δυστυχεί.

Αλλά δεν βαριέσαι, ας είναι η πλειοψηφία των νέων μας στην ανεργία άμα είναι να έχουμε τον Πάρη τον Λάτση επικεφαλής σε μεγάλη ναυτιλιακή εταιρεία. Άμα έχεις το όνομα, τι πειράζει κι αν δεν έχεις πτυχία, αν δεν σου κόβει το νιονιό και αν το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να γεμίζεις το σώμα σου με τατουάζ και να μοστράρεις με μοδάτες κοπελίτσες. Τότε σίγουρα έχεις τα προσόντα για να γίνεις πρόεδρος εταιρείας… της μαμάς φυσικά γιατί από μόνος σου ούτε περίπτερο δεν θα μπορούσες να δημιουργήσεις. Γιατί ακόμα και το περίπτερο χρειάζεται να ξέρεις τους κανόνες της αγοράς, να έχεις κολλήσει και ένα ένσημο στη ζωή σου, να ξέρεις τι πάει να πει δουλειά και όχι μόνο δημόσιες σχέσεις.

Άδικη ζωή…

 

Σχολιάστε