3 του Σεπτέμβρη να πονάς…

3 του Σεπτέμβρη να πονάς…

Γράφει ο Πάνος Κολιοπάνος

Κλείνουν σήμερα 45 χρόνια από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ένα κόμμα που έμελλε να σημαδέψει ανεξίτηλα την Ελλάδα της μεταπολίτευσης, τόσο στο πεδίο της πολιτικής, όσο και της κοινωνίας και της οικονομίας.

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας ένα πολιτικό κόμμα δεν άλλαξε τόσα πολλά και σε τόσο πυκνό χρόνο, όσο το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Και όχι μόνο στην φυσιογνωμία της χώρας, αλλά και στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Από την Επανάσταση του ´21 και μετά χτίστηκε ένα κράτος υποταγμένο στον εκάστοτε ξένο παράγοντα και μια κοινωνία εθελόδουλη και με πρόταγμα επιβίωσης το ρουσφέτι.

Το πρώτο σκίρτημα για μια άλλη Ελλάδα φάνηκε  με τον Χαρίλαο Τρικούπη, η μεγάλη ανατροπή ήρθε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, η οποία φευ ενταφιάσθηκε από την βασιλική καμαρίλλα. Και έπρεπε να φθάσουμε στο 1981 για να εμπεδωθεί επιτέλους η πραγματική αστική δημοκρατία και να υπάρξουν τα πρώτα δείγματα κοινωνικής δικαιοσύνης και κράτους δικαίου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ενσωμάτωσε στο ΠΑΣΟΚ όσα θετικά έφερε το έπος του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, την κληρονομιά του Πολυτεχνείου και όλες εκείνες τις ριζοσπαστικές ιδέες του Μαρκούζε, του Γκαλμπρέηθ, των Μπάραν και Σουήζυ, του Σαμίρ Αμίν και των προοδευτικών κινημάτων όπου γης.  Το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησε ως κόμμα εξουσίας σε μια χώρα όπου επί δεκαετίες η Δεξιά ήταν το συνώνυμο του κράτους.

Και όμως σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο. Και το όνομά του έχει γίνει συνώνυμο της διαπλοκής, της διαφθοράς και της άνευ όρων υποταγής στους ξένους δανειστές. Το κεντρικό του σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» μετετράπη στο «Η Ελλάδα ανήκει στους δανειστές της» και έχει χρεωθεί εξ ολοκλήρου σ´ αυτό.

Πως, λοιπόν, ένας τέτοιος πανίσχυρος πολιτικός οργανισμός απειλείται σήμερα με ολοκληρωτική εξαφάνιση; Τις πταίει; Ασφαλώς όχι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, ως ένα οραματικό σύνολο πολιτών, ούτε τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων του. Οι επίγονοι του Ανδρέα ήσαν εμφανώς κατώτεροι των προσδοκιών του πλειοψηφικού ρεύματος της κεντροαριστεράς.

Ο Σημίτης της δεύτερης θητείας του, με τους κατ´ ευφημισμόν αποκαλούμενους «εκσυγχρονιστές», διέστρεψε βιαίως το ιδεολογικό πρόσημο του ΠΑΣΟΚ, προσεγγίζοντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα και παράλληλα στιγματίσθηκε από αλλεπάλληλα κρούσματα διαφθοράς, που έφταναν μέχρι την αυλή του Μαξίμου. Ο Γιώργος Παπανδρέου, αξιοποιώντας το βαρύ του επώνυμο, θριάμβευσε στις εκλογές και σχεδόν αμέσως έχασε το συγκριτικό του πλεονέκτημα, ρίχνοντας τη χώρα και τους πολίτες της στην αγκαλιά του ΔΝΤ, υπήκοντας σε ανίκανους συνεργάτες, αγνοώντας τις παραινέσεις του Κλωντ Στρως – Καν και του Τάκη Ρουμελιώτη. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος παραδόθηκε ασμένως στον Αντώνη Σαμαρά και έκτοτε απομακρύνεται  συνεχώς από τις αξίες του ΠΑΣΟΚ. Εν ολίγοις οι ύστερες ηγεσίες του κόμματος στέρησαν από αυτό την ψυχή του και συνακόλουθα την επαφή του με την κοινωνία. Και κατόπιν ήρθε η «Δημοκρατική Συμπαράταξη» και εν τέλει το «ΚΙΝΑΛ» ως συμμαχικά σχήματα κομμάτων και κινήσεων.

Για να καταλήξει σήμερα το «κόμμα» αυτό, ένα εξαλλαγμένο ΠΑΣΟΚ με τσόντα κάποιους καιροσκόπους της ανύπαρκτης πλέον ΔΗΜΑΡ. Με τους «εκσυγχρονιστές» να κοσμούν πλέον την βιτρίνα του Κυριάκου Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα να επιδιώκει, αν και ηττημένος, τον «εποικισμό» του ορφανού κεντροαριστερού χώρου, με αντιφατικές στρατηγικές το τοπίο ολοένα και θολώνει. Και τα στελέχη του άλλοτε ΠΑΣΟΚ και νυν ΚΙΝΑΛ θυμίζουν δερβίσηδες, περιστρεφόμενοι γύρω από τον εαυτό τους και με τα μάτια κλειστά, περιμένοντας τη θεία φώτιση, κύριος οίδε από πού…

Η μεγάλη και πλειοψηφούσα δημοκρατική προοδευτική παράταξη δεν εξαερώθηκε. Είναι εδώ. Καταπονημένη, εξοργισμένη, αλλά με το όπλο παρά πόδα. Περιμένει ένα αναβαπτισμένο ΠΑΣΟΚ, όχι πλέον ηγεμονικό, αλλά αποφασισμένο να συστρατευθεί σε έναν νέο Ανένδοτο απέναντι στην δεξιά που ήρθε για να μείνει. Τα «μούσου, σούξου» έχουνε τελειώσει. Και μαζί τους όλοι οι «δηλωσίες» κατά εκείνου που τους έδωσε λόγο ύπαρξης…

* Ο κ. Κολιοπάνος είναι γνωστός δημοσιογράφος & Σύμβουλος Έκδοσης της εφημερίδας «Νέα Σελίδα»

Σχολιάστε