Ε ρε, Αγγελοπούλου που σας χρειάζεται!

Ε ρε, Αγγελοπούλου που σας χρειάζεται!

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Ξέρετε η ζωή αυτή είναι όντως μικρή, ρόδα είναι και γυρίζει, επίσης! Θα σας ταξιδέψω μερικά χρόνια πίσω, στην εποχή που ήμουν διευθύνων σύμβουλος και γενικός διευθυντής του Αστέρα Βουλιαγμένης. Τότε, λοιπόν, έπαιρνα έναν πολύ καλό μισθό, είχα υπό την εποπτεία μου χίλιους περίπου εργαζόμενους και η δουλειά που κάναμε συνολικά έφερε πολύ θετικά αποτελέσματα για τον Αστέρα, που ήταν τότε στις δόξες του.

Ένα πρωινό, ξαφνικά, διαβάσαμε στις εφημερίδες (σημειωτέον, ήταν περίοδος κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ με τον Σημίτη πρωθυπουργό) ότι ένα νεαρό αμούστακο παιδάκι που μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του στην Αμερική, πήρε μια πολύ μεγάλη θέση στην Εθνική Τράπεζα με τις ευλογίες του τότε διοικητή της Καρατζά. Αν θυμάμαι καλά η θέση ήταν Διευθυντής Επενδύσεων. Μόλις είχε επιστρέψει στην Ελλάδα, τοποθετήθηκε εκεί χωρίς καμία προϋπηρεσία την ώρα που άλλοι συνομήλικοι του με τα δικά του προσόντα μοίραζαν πίτσες.

Σαν τώρα θυμάμαι τα συναισθήματά μου όταν μαθεύτηκε ο μισθός αυτού του νεαρού.. Ακόμη κι εγώ με αυτή τη θέση στον Αστέρα και την επιτυχία που καταγράφαμε, έπαιρνα το ένα τέταρτο των απολαβών του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένιωσα, όχι για τον νεαρό, εκείνος τη δουλειά του έκανε, αλλά για εκείνους τους Πασόκους που επέτρεψαν να γίνει αυτό το σκάνδαλο. Παράλειψή μου, ξέχασα τόση ώρα να σας πω ότι το όνομα του νεαρού ήταν Κυριάκος Μητσοτάκης.

Περάσανε τα χρόνια, το παιδάκι έβγαλε μουστάκι, έφτασε να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας και στην αρχή ήμουν επιφυλακτικός, δεν έλεγα τίποτα γιατί πίστευα ότι θα είχε γίνει ένας έμπειρος μάνατζερ, καθώς είχε περάσει κιόλας από τα χέρια του Καρατζά, ο οποίος ήταν ένας πολύ μορφωμένος και άξιος διοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Τώρα, όμως, βλέπω αυτό το καλό παιδί να γίνεται φιλιππινέζα των Λατσέων και να φτιάχνει αυτό το έκτρωμα στον τουρισμό με το πιο κακόφωνο Τρίο Μπελκάντο που έχω ακούσει στη ζωή μου.

Και δεν φτάνουν αυτές οι κακές του επιλογές στον κλάδο του τουρισμού, μαθαίνω ότι όρισε τη Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου πρόεδρο της Επιτροπής “Ελλάδα 2021” που θα συγκροτηθεί για τον σχεδιασμό των εορταστικών εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 200 ετών από την επανάσταση του 1821. Ρε ‘σεις πάτε καλά; Ποιος χέστηκε για τέτοιες εκδηλώσεις την ώρα που ο ελληνικός λαός παραπαίει, μικρά παιδιά πεινάνε, συνταξιούχοι δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους;

Και όχι μόνο φτιάχνεις τέτοια Επιτροπή αλλά βάζεις και πρόεδρο της ένα πρόσωπο εξ ολοκλήρου μισητό στον ελληνικό λαό, την προκλητικότατη Αγγελοπούλου που αν δεν ήταν ο σύζυγος της από πίσω, δεν θα υπήρχε πουθενά και ενώ ακόμη πληρώνουμε την άλλη της επιτυχία με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας! Λες και έχουμε λύσει τα προβλήματά μας ως χώρα και χρειαζόμαστε αυτή την απαράδεκτη φιέστα, για να γιορτάσουμε τι ακριβώς;  Τον Κολοκοτρώνη ή για να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την κυρία με τα κότερα και τα πούρα;

Μου θυμίζει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όπου κάθε Κυριακή πετούσαν τους Χριστιανούς στα λιοντάρια, στο Κολοσσαίο, προς τέρψιν των Ρωμαίων ώστε να ξεχνάνε τα προβλήματά τους και να ικανοποιούνται τα ποταπά τους ένστικτα. Κάπως έτσι φαίνεται κάποιος είπε στον αγαπητό Κυριακούλη-Κούλη-Μπούλη ότι κάτι τέτοιο χρειάζεται και τώρα. Την ώρα που οι γονείς δεν έχουν να δώσουν στα παιδιά τους τα βασικά, θα παρελαύνουν στο Σύνταγμα οι Εύζωνες με τη βαθύτατα ταξική Αγγελοπούλου μπροστά με τη στολή της Αμαλίας και στο πλήθος οι χαχόλοι να φωνάζουν “ωσαννά, ωσαννά σε ευχαριστούμε”!

Και ξέρετε μετά από τόσα χρόνια, για ένα πράγμα λυπάμαι για εκείνον.. που δεν έγινε ένας πραγματικός Μητσοτάκης αλλά ένας χαζοχαρούμενος μπούλης, που τον τραβάνε από τη μύτη επιχειρηματίες με γιοτ και κοκκαλωμένα χαμόγελα από τις πλαστικές επεμβάσεις. Και πολύ φοβάμαι ότι έτσι όπως πάει θα καταλήξουμε σύντομα να αναπολούμε με νοσταλγία τους δηθεναριστερούς και τα τέσσερα αισχρά χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σου αφιερώσω αγαπητό μου παιδάκι, ένα από τα αγαπημένα μου δημοτικά τραγούδια, παραφράζοντας το ελαφρώς: Τρία πουλάκια κάθονται στη ράχη στο λημέρι. Το ‘να τηράει το Γρεβενό, τ’ άλλο χτίζει τους πάντες… Πρόσεξε καλύτερα τις επιλογές σου Κούλη γιατί ο κόσμος δεν ξεχνά, όπως δίνει έτσι και παίρνει, δες πως γύρισε τον Αλεξάκη σπίτι του..

Υ.Γ. Αγαπητέ Μπούλη, θα ήθελα με πολύ καλοσύνη να σου εξηγήσω τι είναι το φημισμένο σύνδρομο του Μπούλη. Το έχουν συνήθως οι ανασφαλείς και τα παιδιά που έχουν φάει πολύ ξύλο από τους γονείς τους. Το σύνδρομο αυτό κάνει τον μάνατζερ να προσλαμβάνει και να περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που εν γνώσει του είναι κατώτεροι του και πιο ανασφαλείς από τον ίδιο. Γενικότερα ξοφλημένοι καθώς με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι είναι πιο δύσκολο να στραφούν εναντίον του και πιο εύκολο να τον υπακούουν και να τον θαυμάζουν.

Και δυστυχώς, ενώ θα μπορούσες να είσαι ένας καλός μάνατζερ, έχεις οδηγηθεί σε αστείες, ανεκδιήγητες και ανεξήγητες επιλογές, οι οποίες όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτα αλλά κάνουν τον κόσμο όχι να θυμώνει αλλά να γελάει. Έχεις αρχίσει να προκαλείς απογοήτευση και θλίψη με τις επιλογές σου. Ελπίζω, πραγματικά, να ξεπεράσεις σύντομα το σύνδρομο του Μπούλη και να αποκτήσεις τα γκατς του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και θα μπορούσα να πω και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Και πάντα να θυμάσαι ότι οι επιλογές των ανθρώπων με αυτό το σύνδρομο είναι και αυτές που θα σου “καρφώσουν” από πίσω το μαχαίρι!

Σχολιάστε