Banania Republic, τι άσχημος εφιάλτης!

Banania Republic, τι άσχημος εφιάλτης!

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Πριν από λίγες μέρες έκανα μια από τις αγαπημένες μου βόλτες, όπως σας έχω ξαναπεί, στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Σε αυτό το στολίδι που αποφάσισε να φτιάξει η οικογένεια και να το κάνει δώρο στους Αθηναίους για να ξεφεύγουν από την τσιμεντούπολη και να νιώθουν ότι είναι σε μέρη διαφορετικά, ζουν και όχι απλά υπάρχουν. Ειδικά το καλοκαίρι, βουλιάζει από κόσμο. Οικογένειες με μικρά παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι κάνουν τη βόλτα τους και απολαμβάνουν άρτο και θεάματα.

Η απίστευτη αυτή βιβλιοθήκη με τους τόσους ορόφους της φιλοξενεί καθημερινά όλες τις ηλικίες.. το εστιατόριο στο ισόγειο ανταγωνίζεται πολλά καλά εστιατόρια, οι εκδηλώσεις στο εξωτερικό μέρος ικανοποιούν και τον πιο απαιτητικό ενώ οι υδάτινες δραστηριότητες ξετρελαίνουν μικρούς και μεγάλους. Εγώ, όπως σας έλεγα, πήγα για να παρακολουθήσω άλλη μια παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και φυσικά για άλλη μια φορά ανταμείφθηκα.

Με το πέρας της παράστασης, καθίσαμε με την παρέα μου να πιούμε κάτι και καθώς ήμουν και λίγο κουρασμένος με πήρε ο ύπνος χωρίς καν να το καταλάβω. Είδα ένα όνειρο, εφιάλτη θα το έλεγα πιο σωστά, το οποίο και θα σας εξιστορίσω αμέσως. Ζούσα, στον ύπνο μου, σε μια άλλη χώρα που τη λέγανε Banania Republic, την οποία διοικούσε μια κυρίως οικογένεια, αποτελούμενη από τον επονομαζόμενο “ψυχρό εκτελεστή”, την αδερφή του γνωστή ως “χαζοχαρούμενη” και τον γιο της το “καθυστερημένο”. Είναι γνωστό ότι ο “ψυχρός εκτελεστής” ο οποίος ζει στο εξωτερικό, αντιπαθεί και περιφρονεί τους κατοίκους της Banania θεωρώντας τους κατώτερα άτομα.

Έβλεπα, λοιπόν, ότι αυτή η οικογένεια είχε πάρει τεράστιες εκτάσεις της Banania Republic, έναντι λιγοστών χρημάτων, καταπατούσε τη φύση για να φτιάξει ουρανοξύστες, καζίνο, σπα, υπερυψωμένα πάρκινγκ και άλλα πολλά. Είδα ότι έκανα βόλτα γύρω από αυτό το τσιμεντένιο βασίλειο που φτιάξανε για την πάρτι τους και τους ξένους πλούσιους φίλους τους και έβλεπα να τριγυρίζουν πόρνες σε κάθε γωνιά, βαποράκια να πουλάνε την πραμάτια τους, μεθυσμένοι να τρικλίζουν δεξιά κι αριστερά..

Από μια τζαμαρία που είχαν φτιάξει στα τσιμεντένια τείχη μπορούσες μόνο να δεις το προσωπικό που δούλευε στα καταγώγια του κατά τα φαινόμενα πολυτελούς κάστρου, που δούλευε σε συνθήκες γαλέρας, χωρίς παπούτσια, με ξεσκισμένα ρούχα και αλυσίδες στα πόδια για να μην μπορούν ούτε διάλειμμα να κάνουν. Και γυρίζοντας το βλέμμα μου προς την είσοδο με καλοκοστουμαρισμένους μπράβους, έβλεπα λιμουζίνες να πηγαινοφέρνουν Άραβες, Τούρκους και πάσης φύσεως άτομα της “καλής κοινωνίας” με τις κοκκαλιάρες συνοδούς τους να καμαρώνουν για την Louboutin κόκκινη σόλα που τους αγόρασαν το προηγούμενο βράδυ.

Με έπιασε μια ταχυκαρδία στον ύπνο μου και ήθελα να απομακρυνθώ από εκεί. Δεν μπορούσα όμως να βρω τον προσανατολισμό μου, δεν έβλεπα καν τον ορίζοντα. Δεν ανέπνεα καθαρό αέρα, βρωμούσε ο τόπος, δεν έβλεπα πράσινο, δεν έβλεπα θάλασσα στο βάθος, μόνο σκουπίδια και τσιμεντένιους τοίχους μέχρι ψηλά. Ακόμα και οι ντόπιοι για να μετακινηθούν χρησιμοποιούσαν ειδικό διαβατήριο ενώ στην προστατευμένη αυτή περιοχή της οικογένειας έμπαιναν μόνο όσοι είχαν χρυσές ονομαστικές ταυτότητες. Μέσα χλίδα και έξω φτώχεια και κακομοιριά. Εικόνες μιας παρηκμασμένης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Πήγαινα, θυμάμαι πέρα δώθε και έψαχνα τρόπο να φύγω μακριά.. άρχισα ξαφνικά να φωνάζω “τώρα κατάλαβα γιατί έφυγαν όλα τα παιδιά της Banania με πτυχία στα χέρια τους και έχουν μείνει εδώ μόνο αλλοδαποί και γέροι”. Άρχισα να τρέχω και εκεί που ήμουν έτοιμος να βρω τρόπο να αυτοκτονήσω για να γλυτώσω από αυτή την πραγματικότητα, άκουσα μια φωνή να μου λέει “ξύπνα, τι έπαθες; σε πήρε ο ύπνος;” Άνοιξα, τρομαγμένος ακόμα, τα μάτια μου και είδα μπροστά μου τα υπέροχα συντριβάνια του Ιδρύματος Νιάρχος υπό τους ήχους κλασικής μουσικής και αναφώνησα “θεέ μου τι άσχημος εφιάλτης ήταν αυτός”!

Εύχομαι από καρδιάς καμία χώρα να μην έχει τα χάλια της Banania Republic! Κανένας λαός να μην ζει τέτοιες τραγικές στιγμές. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι, σε κάθε μήκος και πλάτος της γης να αναπνέουν τον αέρα και να ζουν την αύρα του Ιδρύματος Νιάρχος, να έχουν την τύχη να φτάχνονται σύλλογοι όπως η “Ελπίδα” για τα παιδιά με καρκίνο και ποτέ καμία ισχυρή οικογένεια να μην μπορεί να τους φράξει τους πνεύμονες οξυγόνου και να τους μετατρέψει σε σκλάβους προς ιδίον όφελος!

Σχολιάστε