Φέρτε τα ελληνόπουλα πίσω στον τόπο τους!

Φέρτε τα ελληνόπουλα πίσω στον τόπο τους!

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Τις τελευταίες μέρες αναλογιζόμουν λίγο τα θέματα των πιο πρόσφατων κειμένων που έγραψα και ομολογώ ότι με έπιασε μια μαυρίλα, μια εσωτερική στεναχώρια.. Ερωτήματα όπως “σε ποια χώρα ζω, ποιο είναι το μέλλον μας” και άλλα τέτοια άρχισαν να ταλανίζουν το μυαλό μου. Έτσι, λοιπόν, ένα από τα περασμένα βράδια για να ξεσκάσω λίγο από αυτές τις σκέψεις αποφάσισα να πάω στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου και των UB40 στο Θέατρο Πέτρας.

Για να είμαι ειλικρινής, εγώ τον Ρέμο δεν τον συμπαθώ, τον έχω συνδέσει με την παρέα του Nammos και τους Άραβες. Αλλά λόγω του συγκροτήματος με τη reggae μουσική που μου αρέσει και είναι και της γενιάς μου είπα να πάω. Το συγκεκριμένο θέατρο που είναι ένα παλιό νταμάρι, έχει χωρητικότητα περίπου 7-8 χιλιάδων ατόμων αλλά εκείνο το βράδυ πρέπει να ήταν πάνω από 9 χιλιάδες άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο. Και να σκεφτείτε ότι το εισιτήριο δεν ήταν και φθηνό, έφτανε στα 30 ευρώ το άτομο, πράγμα που δείχνει την επιθυμία όλων να παρευρεθούν.

Η συναυλία στο κατάμεστο πραγματικά θέατρο κράτησε περίπου 3,5 με 4 ώρες. Μια εκπληκτική μουσική παράσταση και για πρώτη φορά μπορώ να πω ότι μου άρεσε η παρουσία του Ρέμου. Φαινόταν ότι τον ενδιέφερε να περάσει καλά το κοινό που ήταν όρθιο απ’άκρη σε άκρη ακόμα και ψηλά πάνω στα βράχια. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι ενώ όλα τα εισιτήρια ήταν απλά, χωρίς αριθμημένες θέσεις, χωρίς ζώνες vip, όλοι οι θεατές είχαν πολύ καλή διάθεση, παρότι δεν έπεφτε καρφίτσα και δεν άκουσα ούτε μια φορά τη λέξη “μ@λάκ@ς” που την έχουμε ψωμοτύρι, δεν είδα ούτε έναν διαπληκτισμό αντιθέτως ήμασταν μια πραγματικά χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Ανάμεσα στις μουσικές, τις ευχάριστες χορευτικές νότες και το τόσο ωραίο κλίμα με έπιανα να αναρωτιέμαι μήπως δεν είμαι στην Ελλάδα και είμαι σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα! Έβλεπα γύρω μου νέους ανθρώπους από 17 έως 30 ετών οι περισσότεροι.. Φαινόταν από τη στάση τους, την αύρα τους, τον τρόπο που χαιρόντουσαν ότι ήταν παιδιά με παιδεία, μορφωμένα, με επίπεδο και σίγουρα αυτόνομα και εργαζόμενα. Χαιρόμουν που βρισκόμουν κι εγώ ανάμεσά τους, ένιωθα ότι έπαιρνα από τη φρεσκάδα της ωραίας τους νιότης.

Έλεγα μέσα μου “θεέ μου αυτή είναι η Ελλάδα μας και όχι αυτή που περιέγραφα στα κείμενά μου”. Σκεφτόμουν ότι 500 χιλιάδες νέα παιδιά σαν κι αυτά έχουν φύγει σε ξένες χώρες, παιδιά με πτυχία, με γνώσεις, με ικανότητες, σαν κι αυτά που είχα δίπλα μου στο θέατρο. Κι ευχόμουν από καρδιάς, με μια αύρα επιβλητικής ατμόσφαιρας να μας κατακλύζει και το φεγγάρι από ψηλά, να τα φυλάει όλα ο θεός των Ελλήνων και να φωτίζει τον δρόμο τους. Γιατί αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα.. τα χιλιάδες παιδιά που ήταν εκεί, αυτό το βράδυ του Ιούλη.

Την επόμενη μέρα, πίνοντας τον πρωινό μου καφέ ακόμη η σκέψη μου ταξίδευε στις προηγούμενες ώρες. Αλλά μυαλό δεν έβαλα και συνέχισα να γράφω για τα χάλια μας τα μαύρα! Ευτυχώς, όμως, που άλλη μια ευχάριστη έξοδος με περίμενε, αυτή τη φορά στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος που επισκέπτομαι συχνά. Εκείνο το βράδυ έδιναν παράσταση χορού απόφοιτοι χορευτές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Και μόνο που φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες, ανατριχιάζω! Ένα συγκλονιστικό θέαμα, άξιο παραστάσεων μεγάλων σκηνών του εξωτερικού, που μόνο ευχάριστα δάκρυα έφερε στα μάτια μου.

Μια άρτια παράσταση, με δεξιότητες αλλά και συναίσθημα που εύκολα συναγωνιζόταν τους μεγαλύτερους επαγγελματίες διεθνούς βεληνεκούς. Μια αίθουσα γεμάτη από κόσμο, νέοι στην πλειονότητά τους, συμμαθητές τους, φίλοι, οικογένειες έσπευσαν να θαυμάσουν την τελειότητα στο μεγαλείο της που μας προσέφεραν από ψυχής οι νεαροί χορευτές. Μια αίθουσα που ξεχείλιζε ευπρέπεια, δημιουργώντας μου ανάλογο συναίσθημα με αυτό των προηγούμενων ημερών στο θέατρο Πέτρας. Οι ίδιοι νέοι που χόρευαν στους ρυθμούς του Ρέμου, παρακολουθούσαν τώρα με τον ίδιο σεβασμό το μοναδικό αυτό υπερθέαμα.

Δεν μπορώ να βρω λόγια να σας περιγράψω με πόση ελπίδα και χαρά γέμισα, βλέποντας αυτές τις δύο παραστάσεις.. και αυτό λόγω των νέων παιδιών! Τους το χρωστώ και τους ευγνωμονώ! Γιατί μου άνοιξαν ένα άλλο φωτεινό παραθυράκι στο γκρίζο των ματιών μου και με έκαναν να θέλω να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι σε μια συλλογική προσπάθεια που πρέπει να γίνει για να γυρίσουν τα παιδιά μας πίσω στη χώρα μας. Στον τόπο που τα μόρφωσε, τα έδωσε αρχές, σε αυτόν τον τόπο πρέπει να χαρίζουν την αρχοντιά τους και όχι σε ξένες πολιτείες.

Κυριάκο Μητσοτάκη, αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητά σου.. τα τόσες χιλιάδες νέα παιδιά που έχουν ξεκινήσει ήδη τη ζωή τους σε άλλες χώρες και δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά δεν θέλουν να επιστρέψουν! Πρέπει να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα τα κάνουν να δουν τη χώρα τους αλλιώς, ότι αξίζει να γυρίσουν, αξίζει να μην φύγουν γιατί και εδώ μπορεί να βρουν ό,τι και σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Αλλά αυτό χρειάζεται δουλειά και προσπάθεια από κάθε μετερίζι για να τα καταφέρουμε. Αυτός είναι ο πλούτος μας, τα παιδιά μας!

Ας αφήσουμε τις διχόνοιες και πως θα κοιτάξουμε να βγάλουμε ο ένας το μάτι του άλλου. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα υπουργεία της Κεφαλογιάννη και πως θα ικανοποιήσουμε τους εφοπλιστές της χώρας. Αυτοί δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν για τα παιδιά μας, εξάλλου επισκέπτες είναι εδώ, τις ζωές τους αλλού τις κάνουν. Λατσέους και Όλγες μπορείς να βρεις χιλιάδες στον κόσμο και με περισσότερα λεφτά και φυσικά με περισσότερα προσόντα. Πεντακόσιες χιλιάδες μορφωμένα παιδιά σαν τα ελληνόπουλα μας που έφυγαν, δεν μπορείς να βρεις!

Νέε πρωθυπουργέ, βάλε πρώτο σου στόχο να γυρίσουν πίσω όλα τα παιδιά μας που είδαν τη μαυρίλα μας και μας παράτησαν στη μιζέρια μας. Χτίσε γερά θεμέλια για να επιστρέψουν μια μέρα στις ρίζες τους και τότε θα καταλάβουμε όλοι μας ότι είχαμε τον θησαυρό στα χέρια μας και τον φυσήξαμε στον άνεμο. Άφησε τις επενδύσεις και το Ελληνικό για πιο μετά αφού πρώτα καταφέρεις αυτό. Επένδυσε στη νεολαία μας και η χώρα μας θα ανταμειφθεί. Έχεις νέα παιδιά και το ξέρεις..

Σχολιάστε