Να ποιοι φταίνε για την τραγωδία…

775x494

Για την καταστροφή ασφαλώς υπάρχουν ευθύνες που βαρύνουν πρώτους πρώτους αυτούς που έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Ωστόσο δεν αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη κυβέρνηση.

Η μεγάλη ευθύνη και της κυβέρνησης αυτής είναι ότι και αυτοί δεν έκαναν (λέμε τώρα -ποιος να κάνει;) το παραμικρό για να προχωρήσουμε ως χώρα σε έναν ριζικό εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.

Και αυτοί έκαναν και κάνουν (και μάλιστα πιο απροκάλυπτα) αυτά που γίνονταν εδώ και δεκαετίες: διορισμοί ημετέρων, κομματοκρατία, κακοδιαχείριση, εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης – της δημόσιας διοίκησης, γραφειοκρατία, μίζες και κλέψιμο, ένας λαβύρινθος αρμόδιων και συναρμόδιων ώστε ποτέ να μην μπορεί να βρεθεί ποιος έχει την ευθύνη.

Η τραγωδία στο Μάτι δεν είναι αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα της δομής του ελληνικού κράτους. Του κράτους μας. Πάντα έτσι ήταν –με μικρά ίσως διαλείμματα, παρενθέσεις και αυτό σε κάποια σημεία όχι συνολικά. Και αυτό το κράτος, το κράτος μας, το αποδεχόμαστε χρόνια τώρα.
Αν διαβάσει κανείς τα κείμενα του Porter για την Ελλάδα (1947) θα ανατριχιάσει – είναι σαν να γράφηκαν σήμερα. «Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη, κακοπληρωμένη και αποθαρρυμένη»… «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει διοικητική δομή που να είναι, λόγω ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας και μόνο, τόσο απαράδεκτη. Απλούστατα, δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κανείς ότι η δημόσια διοίκηση θα φέρει εις πέρας (ακόμα και) τις πιο απλές λειτουργίες μιας κυβέρνησης – την είσπραξη φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή των δρόμων».
Ή την Έκθεση Βαρβαρέσου που τόνιζε το 1952 ότι κατά γενική ομολογία η κρατική μηχανή ήταν τόσο πλημμελής που «δεν είναι εις θέσιν να επιτελέσει κατά τρόπον ικανοποιητικόν ουδέ τας πλέον στοιχειώδεις κρατικάς λειτουργίας».

Ο Βαρβαρέσος τόνιζε τον υπερβολικό αριθμό δημοσίων υπαλλήλων σε ορισμένες υπηρεσίες και τη μεγάλη έλλειψή τους σε άλλες, ότι τα ανώτατα και ανώτερα στελέχη της διοικήσεως δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και μεταβλήθηκαν σε όργανα κομματικών και προσωπικών επιδιώξεων, τους αθρόους διορισμούς υπαλλήλων χωρίς προσόντα, οι οποίοι δημιούργησαν έναν νέο τύπο δημοσίου υπαλλήλου, κύρια χαρακτηριστικά του οποίου ήταν η «έλλειψις ικανότητας και η επιτηδειότης όπως εκμεταλλεύεται την θέση του διά προσωπικήν ωφέλειαν», την εμμονή στη γραφειοκρατία που οδηγούσε στη συστηματική ταλαιπωρία των πολιτών, τις πολύ χαμηλές αμοιβές κ.ά.

Ο Βαρβαρέσος έκρινε άσκοπες τις βαθιές αναλύσεις και μελέτες για την ανόρθωση της χώρας αν δεν αντιμετωπιζόταν η διοικητική ανεπάρκεια. «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι και εις το μέλλον ουδεμία πραγματική βελτίωσης των οικονομικών της χώρας θα καταστή δυνατή, εφόσον δεν αντιμετωπίζεται το βασικόν τούτο πρόβλημα της πλημμελώς λειτουργούσης διοικητικής μηχανής».

Από τον φίλο Γ.Π.

Αφήστε μια απάντηση