Γίναμε ένα τεράστιο νησί Έλλις

Γίναμε ένα τεράστιο νησί Έλλις

Η νέα πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην «καρδιά» της Ευρώπης, στις Βρυξέλλες, μετά από εκείνη στο Παρίσι, δυστυχώς το πλέον πιθανό είναι να ενισχύσει τις ακραίες φωνές, αλλά και την αστυνομοκρατία. Η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει την «ψυχή» της και να δει το όνειρό της για «ένωση» να «σβήνει» μέσα σε μία νύχτα. Ποια είναι η θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα εξελίξεων; Οι προσφυγικές ροές συνεχίζονται αμείωτες σε μια χώρα που ήδη αδυνατεί να σηκώσει το βάρος των δικών της υποχρεώσεων. Και έρχεται και η κυνική ομολογία ευρωπαίου αξιωματούχου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να μετατρέψει τα ελληνικά νησιά σε Ellis Island (είναι το περίφημο νησάκι έξω από την Νέα Υόρκη το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα με τους μετανάστες), μία «ομολογία» που προκαλεί αν μη τι άλλο ακόμη περισσότερα ερωτήματα για την περίφημη συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία.
Για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε, το μικρό νησάκι του Ellis, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από την μητρόπολη του κόσμου, έγραψε την δική του ιστορία, ως ο τόπος στον οποίο για εξήντα δύο χρόνια-από το 1892 μέχρι το 1954-κατέφτασαν πάνω από 12.000.000 εκατομμύρια άνθρωποι.
Άνθρωποι από την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Πολωνία και πολλές άλλες χώρες που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα, που ήθελαν να κατακτήσουν την γη της Επαγγελίας.
Οικογένειες, αδέρφια που άφησαν πίσω τους τα πάντα για να βοηθήσουν τους δικούς τους, τυχοδιώκτες, μαφιόζοι και ορφανά παιδιά στριμώχτηκαν για λίγες ώρες στα κτήρια υποδοχής, μέχρι να πάρουν την πολυπόθητη είσοδο στις ΗΠΑ
Κάποιοι και κάποιες δεν έφυγαν ποτέ από το νοσοκομείο που υπήρχε, όντας φορείς μεταδοτικών νόσων ή απλά μη υγιείς για να μπορέσουν να βρουν δουλειά σε κάποια γωνιά της Αμερικής.
Οι μετανάστες έπρεπε αρχικά να απαντήσουν σε 29 ερωτήσεις, μεταξύ των οποίων ήταν αυτές για το όνομά τους, το επάγγελμά τους και αν είχαν συγγενείς στην Αμερική. Επίσης έπρεπε να έχουν πάνω τους ένα ποσό μεταξύ 18 και 25 δολαρίων για τα πρώτα τους έξοδα στις ΗΠΑ.
Μέσα σε μια ημέρα οι υπάλληλοι μπορεί να εξέταζαν από πέντε ως έντεκα χιλιάδες μετανάστες και από αυτούς ένα ποσοστό 2% δεν γινόταν δεκτό.
Συνήθως αυτοί ήταν ανειδίκευτοι εργάτες και όσοι είχαν εγκληματικό παρελθόν ή παρουσίαζαν συμπτώματα παράνοιας, Όλοι όσοι κόβονταν στέλνονταν πίσω στις χώρες τους, ενώ οι χρόνια άρρωστοι μεταφέρονταν στο νοσοκομείο, από όπου δεν έβγαιναν ποτέ. Έτσι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα μήπως κινδυνεύει η Ελλάδα να γίνει πράγματι ένα απέραντο νησάκι Ellis;;;

Γράφει ο Μάριος Ευαγγέλου

Σχολιάστε