Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

Γράφει ο Αλέξης Κοιμήσης

Με μια ειρωνική απάντηση φυσικά, ο ιδιοκτητής της μεγάλης αλυσίδας παιχνιδιών Jumbo, Απόστολος Βακάκης είπε τα πράγματα όπως θα έπρεπε να τα πει κάθε έξυπνος επιχειρηματίας. Ερωτώμενος για το αν θα συμμετάσχει στην επένδυση στο Ελληνικό, απάντησε κατηγορηματικά: “Είμαι κάθετα αρνητικός. Ο ορίζοντας για το έργο είναι πολύ μακρινός. Η Ελλάδα είναι ένας επενδυτικός παράδεισος, υπό την προϋπόθεση οι επενδυτές να είναι αθάνατοι…”

Και του βγάζουμε το καπέλο. Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μάγκας. Είπε το λογικό, ότι δηλαδή πού να επενδύσει κάποιος στην Ελλάδα, αφού οι διαδικασίες είναι τόσο αργές και περίπλοκες που δεν του φτάνει μια ζωή για να προφτάσει. Και πόσο μάλλον στο Ελληνικό που είναι μπλεγμένη η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα και που χαμένος θα βγει κάποιος και όχι κερδισμένος. Τζιμάνι απο τα λίγα και βλέπει μπροστά.

Ο Βακάκης δεν είναι ένας τυχαίος άντρας στην επιχειρηματική σκηνή της χώρας. Είναι αυτοδημιούργητος, τα καταστήματά του έχουν γράψει ιστορία, έχει κάνει αμύθητη περιουσία από αυτά και είναι παράδειγμα προς μίμηση και για άλλους. Όχι μόνο για την επιχειρηματική του δράση αλλά και για αυτές του τις δηλώσεις, με τις οποίες δείχνει ότι πατάει στη γη και δεν παρασύρεται από αερολογίες. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν είναι τόσο αισιόδοξος για το έργο για το οποίο δίνει γη και ύδωρ η κυβέρνηση και το Λατσέικο.

Από την άλλη μεριά, ο Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ δήλωσε και αυτός, μετά τον πανέξυπνο Ευτύχη Βασιλάκη της Aegean, ότι θα μπει στο πρότζεκτ του Ελληνικού αγοράζοντας μετοχές 4 εκατομμυρίων ευρώ για να αποκτήσει ένα ποσοστό της πλάκας, της τάξης του 0,685% στη Lamda Development. Έχει πειστεί και αυτός αφελώς ότι ξαφνικά θα γίνει κάποιος και θα πάρει δόξα αν μπει σε αυτό το καραγκιοζιλίκι.

Και οι δύο αυτοί, Βασιλάκης και Κυριακόπουλος είναι βουτυρόπαιδα, γόνοι πλούσιων οικογενειών που δεν έχουν κολλήσει ούτε ενα ένσημο στη ζωή τους. Απλά γεννήθηκαν με την τύχη να είναι τα παιδιά του μπαμπά που δεν κατάφεραν τίποτα μόνα τους στη συνέχεια της ζωής τους. Νομίζουν τώρα ότι με αυτές τους τις πρωτοβουλίες θα κατορθώσουν να κάνουν κάτι δικό τους και να φύγουν από την ομπρέλα του “ο γιος του τάδε”.

Αγαπητά, αφελή μου παιδιά, στην αφάνεια θα μείνετε και πάλι και στο μελανό κομμάτι της ιστορίας των επενδύσεων της χώρας.

Σχολιάστε