πυρκαγιασπιτι
 

Α, ρε έλληνα… Πόσο λάθος είσαι…

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


«Έδωσαν δικαίωμα λόγου σε λόχους ηλιθίων οι οποίοι προηγουμένως δεν μιλούσαν παρά σε μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί. Τότε δεν έκαναν κακό στους υπόλοιπους. Εκεί κάποιος τους έκοβε την κουβέντα ενώ τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν όσο και ένα βραβείο Νόμπελ» είχε πει ο Ουμπέρτο Εκο όταν τον ρώτησαν για το ίντερνετ και τα social media και κάθε φορά που ανακαλώ αυτή τη φράση στο μυαλό μου αντιλαμβάνομαι ποσό δίκιο είχε.

Χθες ήταν οι πλημμύρες, σήμερα η φωτιά αύριο κάτι άλλο. Ξέρετε με τι εξάπτομαι; Με την ευκολία που όλοι από τον καναπέ τους γίνονται δικαστές και ρίχνουν τις ευθύνες στους άλλους χωρίς να κάνουν την αυτοκριτική τους.

Ζω σε μια χώρα που λατρεύω, που σέβομαι και που καθημερινά προσπαθώ για να γίνει καλύτερη. Είμαι περήφανη και τυχερή που είμαι Ελληνίδα. Που μεγάλωσα έχοντας δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην ανεξιθρησκία και στην έκφραση του λόγου. Θλίβομαι όμως που βλέπω γύρω μου ότι καμία συνθήκη δεν έχει αλλάξει για να πάμε μπροστά.

Αλήθεια εσύ που κρίνεις με τόσο μίσος και αποδίδεις εύκολα ευθύνες έχεις κάνει την αυτοκριτική σου; Πόσο καλός πολίτης είσαι; Πόσο σέβεσαι τους νόμους; Πώς δείχνεις ότι αγαπάς τη χώρα σου;

Παρκάρεις καθημερινά ανενόχλητος σε ράμπα αναπήρων. Γιατί; Γιατί μπορείς. Χτίζεις το αυθαιρετάκι σου σε δασική περιοχή με θέα τη θάλασσα. Γιατί; Γιατί μπορείς. Ζητάς από τον μαγαζάτορα να σου φέρει αντί για σταχτοδοχείο – επειδή είσαι σε σημείο μη καπνιζόντων – πλαστικό ποτηράκι με νερό και καπνίζεις δίπλα σε μωρά γιατί πολύ απλά ο νόμος δεν ισχύει για σένα και μπορείς να κάνεις ότι σου «καπνίσει» κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ανοίγεις το παραθυράκι του αυτοκινήτου και πετάς ανενόχλητος τα σκουπίδια σου στο δρόμο, τα οποία αύριο μεθαύριο ίσως αποτελέσουν εστία φωτιάς, μα φυσικά γιατί μπορείς. Γράφεις με γκράφιτι τους τοίχους και βανδαλίζεις νεοκλασικά κτήρια γιατί κανείς δεν σε αποτρέπει. Κόβεις το δεντράκι στο δρόμο επειδή κρύβει τη θέα από το μπαλκόνι ή το μαγαζί σου, διχως να σκέφτεσαι ότι στερείς από το περιβάλλον έναν «πνεύμονα» οξυγόνου. Περνάς στη ΛΕΑ φουριόζος όταν οι υπόλοιποι περιμένουν στην κίνηση υπομονετικά γιατί πολύ απλά είσαι μάγκας.

Και ξέρεις με τι απορώ; Είσαι ο ίδιος Έλληνας που όταν πας στο εξωτερικό συμμορφώνεσαι με τους κανόνες και σου αρέσει κιόλας. Βγαίνεις στους μείον 10 βαθμούς να κανείς το τσιγάρο έξω από την pub και δεν βγάζεις άχνα! Κάνεις ανακύκλωση και παίρνεις τα μέσα μεταφοράς για να πας στο κέντρο της πόλης και λες πόσο προηγμένη είναι η τάδε χώρα και πόσο ξέφραγο αμπέλι η δική σου.

Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε ευθυνόφοβοι και δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε! Πώς να συμβεί αυτό άλλωστε όταν διαρκώς ευχόμαστε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Εμείς τα ξέρουμε όλα και πάντα τα κάνουμε καλύτερα από τους άλλους.

Θυμάμαι το καλοκαίρι του 2015 που έγινε το δημοψήφισμα. Είχα φίλους που μου είπαν: «Καλά είσαι τρελή που θα αφήσω το μπάνιο μου και το καφεδάκι μου για να πάω να ψηφίσω»; Την επόμενη μέρα οι ίδιοι άνθρωποι, που είχαν δικαίωμα ψήφου και δεν το άσκησαν, είχαν άποψη για το αποτέλεσμα.

Και δεν το πάω στα κομματικά. Πάντα ψηφίζω με γνώμονα το ποιος με κάνει να αισθάνομαι ότι θα κάνει το καλύτερο για την πατρίδα. Ασχέτως αν στο τέλος με απογοητεύουν!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πριν πάμε να φάμε τον συνάνθρωπο μας για το τι έκανε ή δεν έκανε σωστά, καλό θα είναι να μην κοιτάμε, σαν τις καμήλες τις καμπούρες των άλλων, αλλά τη δική μας.

Αν αγαπάς τη χώρα σου φρόντισε να το δείχνεις με τις πράξεις σου. Έπειτα, όπως είχε πει και ο Τζον Λοκ « η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου». Δυστυχώς στην Ελλάδα οτιδήποτε δημόσιο μεταφράζεται ως τσαρδάκι δικό μας που μπορούμε οποιαδήποτε στιγμή να καταπατήσουμε.

Αυτά!

Από την φίλη Μαρία Ακριβού

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημε