αιμοδοσια
 

Ούτε αίμα μπορείς να δώσεις στην Ελλάδα!!

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


Ο μαραθώνιος μίας αιμοδοσίας

Και ξαφνικά σε ειδοποιούν ότι πρέπει να δώσεις αίμα. Πάντα έτσι το μαθαίνεις, ξαφνικά. Στην δική μου περίπτωση επειδή η μητέρα μου έσπασε το πόδι της και πρέπει να εγχειριστεί.

Ώρα 13:50.
Είμαι στην Μητροπόλεως και μπαίνω αμέσως στο internet από το τηλέφωνό μου για να δω που έχει κέντρα αιμοδοσίας. Βρίσκω το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και στο site έχει χάρτη με πινέζες με όλα τα κέντρα στην Ελλάδα. «Ουάου» αναφωνώ εντυπωσιασμένος και κλικάρω μία πινέζα. Έχει τα πάντα. Διεύθυνση, τηλέφωνο και ωράριο. Ωχ! Κλείνει στις 13:00. Κλικάρω τυχαία σε άλλο. Αυτό κλείνει στις 14:00. Για να μην αρχίσω να ψάχνω ένα-ένα αποφασίζω να πάρω τηλέφωνο στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας. Μου απαντάει γρήγορα μια ευγενική κυρία. Της εξηγώ ότι αναζητώ after hours κέντρο αιμοληψίας και μου λέει ότι είναι ανοιχτά μέχρι τις 18:00 ο Ευαγγελισμός και το Γεννηματάς.
«Τέλεια» λέω. Τελειώνω μία δουλειά που έχω και τρεις η ώρα φτάνω στον Ευαγγελισμό.
Στην πύλη:
-Γεια σας! Που βρίσκεται το κέντρο αιμοληψίας;
-Θέλετε να δώσετε αίμα;
-Κέντρο αιμοληψίας δεν είπα;
-Στο βάθος, αριστερά στον τρίτο.
Φτάνω. Κλειδωμένα. Βρίσκω μία παράπλευρη στενή πόρτα κρυμμένη πίσω από κάτι φοριαμούς και μπαίνω κι ας λέει ότι απαγορεύεται η είσοδος. Μία συμπαθής κυρία μου εξηγεί ότι είναι κλειστά μετά τις δύο. «Μα το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας μου είπε…» της εξηγώ. «Λυπάμαι –μου λέει- δεν δουλεύαμε ποτέ μετά τις δύο».
Με κατεβασμένα αυτιά φεύγω. Ξανατηλεφωνώ. Άλλη κυρία στο τηλέφωνο.
-Γεια σας. Μπορείτε να μου πείτε που θα μπορούσα να δώσω αίμα τώρα;
-Τώρα; Μπορείτε… στον Ευαγγελ…
-Στον Ευαγγελισμό κλείνουν στις δύο!
-Α ναι; (εγώ της το έμαθα) Τότε να δω τη λίστα μου. Μπορείτε στο Κοργιαλένειο-Μπενάκειο.
-Που είναι αυτό;
-(στην διπλανή κυρία) Ρε Μαρία, που είναι το Κοργιαλένειο-Μπενάκειο; (ακούγεται η κυρία στο βάθος να λέει «στον Ερυθρό Σταυρό»).
«Στον Ερυθρό Σταυρό» μου λέει πανηγυρικά.
Ρωτάω αν υπάρχει και κάποιο άλλο και μου λέει και στο Γεννηματάς. Αποφασίζω να πάω στο κοντινότερο κι έτσι ξεκινάω για τον Ερυθρό Σταυρό.

Ώρα 15:45
Στην πύλη:
-Γεια σας! Που βρίσκεται το κέντρο αιμοληψίας;
-Θέλετε να δώσετε αίμα;
Ξαφνιασμένος από το déjà vu ρωτώ ό,τι και πριν: «Κέντρο αιμοληψίας δεν είπα;»
-Στο βάθος, δεξιά, ακολουθήστε την μπλε γραμμή.
Φτάνω. Ανοίγω, αλλά η άκρη του ματιού μου πιάνει στην πόρτα μία ταμπέλα που γράφει κάτι «από 17:00 έως…»
-Γεια σας. Θα ήθελα να δώσω αίμα.
-Μετά τις 17:00 κύριε ή αύριο. Με την ησυχία σας.
-Μα το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας μου είπε… της εξηγώ. «Λυπάμαι –μου λέει-. Υπάρχει ωράριο αναρτημένο στην πόρτα. Τώρα ετοιμάζουμε τα αίματα για τα χειρουργεία και δεν υπάρχει κανείς να πάρει αίμα».
Με κατεβασμένα αυτιά φεύγω. Ξανατηλεφωνώ πεισμωμένος. Άλλη κυρία στο τηλέφωνο.
-Γεια σας (με σφιγμένα δόντια). Μπορείτε να μου πείτε που θα μπορούσα να δώσω αίμα ΤΩΡΑ;
-Τώρα; Τι ώρα είναι;
-Τι ώρα λέει το ρολόι σας;
-Τέσσερις.
-Ναι ρε! Τέσσερις! Γιατί προσπαθώ να δώσω εδώ και δύο ώρες!!! Και με έχετε στείλει στον Ευαγγελισμό που δεν δουλεύει μετά τις δύο και στον Ερυθρό που αρχίζει ξανά μετά τις πέντε! Ξέρετε τα ωράρια των κέντρων αιμοδοσίας; Τι σκατά Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας είστε;
Κάπου εκεί ακούγεται στο πίσω μέρος του τηλεφώνου η άλλη κυρία: «Είπα στον κύριο να πάει στο Γεννηματάς».
«ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ! ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΡΥΘΡΟ!!!» Ουρλιάζω πλέον. Ούτε που θυμάμαι τι έλεγα. Τους έσουρα όμως τα εξ’ αμάξης. Και όταν στο τέλος μου είπε να ηρεμήσω διότι δεν θα μπορέσω τελικά να δώσω αίμα το έκλεισα συμφωνώντας με όλη την δύναμη των πνευμόνων μου: «Φυσικά και δεν θα μπορέσω. Πώς να μπορέσω αφού με έχετε σκίσει πάνω – κάτω σε τρία νοσοκομεία;»
Πλέον την μηχανή την έχω κάνει αεριωθούμενο καθώς το αίμα έπρεπε να δοθεί πριν τις πέντε που θα άρχιζε το χειρουργείο. Επιπλέον έπρεπε κάποια στιγμή να φτάσω και στη δουλειά μου.

Ώρα 16:05
Φτάνω στο Γεννηματάς.
Στην πύλη:
-Γεια σας! Που βρίσκεται το κέντρο αιμοληψίας;
-Εδώ στο Γεννηματάς;
-Όχι. Στο Θριάσιο.
-Προχωρήστε μετά την καγκελόπορτα δεξιά στο κτήριο 8.
Πλέον τρέχω. Μπαίνω στο κτήριο 8 κάθιδρος λέγοντας την μέχρι τώρα περιπέτεια στο τηλέφωνο. Αρχίζω να συμπληρώνω το σχετικό έντυπο. Και εξετάζομαι από τον γιατρό. Μια νοσοκόμα του ψιθυρίζει στο αυτί να μου πάρει την πίεση. Δεν την ακούω αλλά το καταλαβαίνω και λέω στον γιατρό ότι έχει δίκιο η γυναίκα καθώς είμαι θύμα του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας. Η πίεσή μου όμως είναι φυσιολογική καθώς είμαι και λίγο γαϊδούρι. Μου λένε όμως ότι θα πρέπει να ηρεμήσω για να ξεκινήσουμε. Μισή ώρα αργότερα ξεκινά η διαδικασία. Και κάτι ένας που ήταν πριν από μένα, κάτι η εξέταση για τα αιμοπετάλια, κάτι που ζαλίστηκα λίγο και δεν με άφηναν να σηκωθώ έφτασα να τελειώσω στις έξι.
Τέσσερις ολόκληρες ώρες!
Φεύγοντας ήρθε και το κερασάκι. «Μην οδηγήσετε για μία ώρα» φώναξε η νοσηλεύτρια. Μα ναι. Πως δεν το σκέφτηκα; Εννοείται ότι ήρθα στο Γεννηματάς με τα πόδια ή έχω μία ακόμη ώρα για πέταμα.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί δεν δίνουν πολλοί Έλληνες αίμα. Θυμήθηκα μάλιστα εκείνη την διαφήμιση που έλεγε πριν περίπου 20 χρόνια: «Δεν δίνεις το αίμα σου. Δίνεις 10 λεπτά* από τον χρόνο σου».

*Όταν ρώτησα κάποιον κάποτε αν μας κοροϊδεύουν με τα 10 λεπτά, καθώς η διαδικασία -αν όλα πάνε καλά- είναι χαλαρά 45 λεπτά, μου είχε εξηγήσει ότι εννοούσαν ότι σε 10 λεπτά αναπληρώνει ο οργανισμός το χαμένο αίμα!

Από τον φίλο Κωνσταντίνο Δαυλό

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημε