panellinies
 

Μια συμβουλή για τις Πανελλήνιες εξετάσεις…

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


Η ιστορία εξελίσσεται 20 χρόνια πριν. Περίπου τέτοια εποχή, σε μία γειτονιά στη Δραπετσώνα, ένα κορίτσι 18 ετών, ετοιμάζεται για πανελλήνιες. Για δεύτερη φορά. Η ‘αποτυχία’ της πρώτης φοράς την κυριεύει ήδη. Τα πόδια της λυγίζουν και παρότι έχει δώσει τον καλύτερό της εαυτό, είναι βέβαιη ότι θα επαναληφθεί. Λίγες μέρες αργότερα, έχει ήδη δώσει το πρώτο μάθημα και έχει πάει ‘σχετικά καλά’. Ακολουθεί Ιστορία. Την τρέμει. Ξέρει ότι όλοι, κυρίως οι καθηγητές της γιατί οι γονείς της ποτέ δεν την πίεσαν, περιμένουν να γράψει 20.

Η ίδια όμως αρνείται να μπει στο τριπάκι της ‘παπαγαλίας’. Ξέρει όλο το βιβλίο απ’ έξω, αλλά μέσα της έχει πάρει την απόφαση να μην γράψει αυτολεξεί. “Ο σωστός δάσκαλος θα εκτιμήσει την κριτική ικανότητα”, παραμυθιάζεται. Είναι απόφαση ζωής. Και το ξέρει.

Το βράδυ της παραμονής ανεβάζει 39,5 πυρετό. Παράλληλα, είναι αδιάθετη, πονάει πολύ και έχει άγχος. Το πρωί, την πιάνει κρίση πανικού. Κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να της δώσει το 1/4 ηρεμιστικού. “Είναι παρθένος ο οργανισμός σε τέτοια φάρμακα. Παραπάνω θα την κοιμίσει”. Το πίνει και φεύγει για το σχολείο. Πηγαίνει, κάθεται, παίρνει την κόλλα μπροστά της. Ξέρει τα θέματα. Απ’ έξω. Αλλά δεν θα τα γράψει έτσι. Θα γράψει ‘με δικά της λόγια’. Το μετανιώνει. Το ξανασκέφτεται. Θα κάνει αυτό που είχε αποφασίσει. Ο πυρετός, είναι ακόμα εκεί. Οι πόνοι στην κοιλιά το ίδιο. Πιάνει το στυλό και αρχίζει να γράφει. Με δικά της λόγια.

Ο ιδρώτας φεύγει από το χέρι και στάζει στην κόλλα, μουσκεύοντάς την. Πιο πολύ από το άγχος και λιγότερο από τη ζέστη, που είναι όμως πολλή. Γυρίζει στο σπίτι. “Πώς έγραψες;”. “Καλά”. Οι μέρες περνάνε. Τα αποτελέσματα βγαίνουν. 17,75. Αποτυχία! “Μην εμφανιστείς μπροστά στα μάτια μου”, της φωνάζει από το φροντιστήριο πριν ακόμα το πλησιάσει, γνωρίζοντας τον βαθμό από προηγούμενο τηλέφωνο, η φιλόλογος. “Κάτσε να σου πω βαθμό έκθεση”, της απαντάει. 19,725. “Κορίτσι μου, καμάρι μου, έλα να σε αγκαλιάσω”, η απάντηση…
Το πανεπιστήμιο μπήκε στη ζωή μου και ομολογουμένως, μου άνοιξε ορίζοντες, εξαιτίας δυο – τριών φωτισμένων δασκάλων που βρέθηκαν στον δρόμο μου και του αντικειμένου που πάντα με γοήτευε.
Είκοσι χρόνια μετά όμως, σας διαβεβαιώ : Δεν άξιζε τον κόπο αυτό το άγχος. Άξιζε η προσπάθεια. Όπως κάθε προσπάθεια. Όχι όμως το άγχος. Άλλωστε, το πτυχίο μου είναι πια κορνίζα, ξεχασμένο κάπου στο παιδικό μου δωμάτιο στο πατρικό μου. Και Δόξα Τω Θεώ, είμαι καλά και ευτυχισμένη!!!

Υ.Γ. Καλή επιτυχία σε όλους, αλλά να θυμάστε, ίσως η “επιτυχία” να μην εξαντλείται σε αυτό που φαντάζεστε σήμερα…

Από την φίλη Μ.Ζ.

Μοιραστείτε:

FacebookTwitter


Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημε